स्याङ्गजाली गाउँ को सत्य कथा ! (एक चोटी पढनै पर्ने )

बिबेक अर्याल .
गल्यांग स्याङ्गजा , हाल : बाल्टिमोर ,अमेरिका .

आधुनिकताको छालले गाउँबस्तीलाई छ्याप्दै गर्दा गाउँको जनसंख्या निरन्तर घट्दो छ । हुन यो विकासोन्मुख मुलुकका गाउँबस्तीहरुको साझा कथा नै हो पढेलेखेका र पाखुरीमा तागत भएका युवाहरु गाउँमा भेटिंदैनन् । आँखा देख्ने र खुट्टा टेक्नेजति सबैले गाउँ छाड्ने क्रममा तीव्रता आएको छ  । स्थानीय चुनाव हुँदा वडाअध्यक्षलगायतका जनप्रतिनिधिहरु नभेटिने खतरा बढेको छ । युवाहरु रहर र वाध्यता दुबै कारणले स्वदेशकै शहर र मुग्लान पसेका छन् । पेन्सन पकाएर शहरबजारतिरै रोकिएका लाहुरे परिवारहरु देशै छाडेर देश बेलायततिर पुगिसकेका छन् । तर उनीहरुले गाउँ छाडे पनि गाउँको माया चटक्कै मार्न भने सकेका छैनन् ।

गाउँघरको मायालाई मुटुभरि सजाउने युवाहरुले सोसल नेटवर्किङ साइट फेसबुकु र अन्य सामुदायिक साइटहरुमा गाउँका मनमोहक तस्बिरहरु पोष्ट गर्छन् । त्यसमा हृदय नै टाँसेर भावुक कमेन्टु गर्छन् । तर उनीहरु गाउँतिर फर्कने सम्भावना न्यून छ । उनीहरुको हविगत सात समुन्द्रपारि अलग(थलग अवस्थामा रहेका अनलाइन प्रेमी(प्रेमिकाको जस्तो छ । एकआपसमा माया बिछट्टै छ, मन र मुटु पनि साटिएको छ तर सशरीर भेटघाट भने कहिल्यै हुँदैन । गाउँघर र उनीहरुको सम्बन्ध पनि त्यस्तै भएको छ । इन्टरनेटको भर्चुअलु दुनियाँमा जतिसुकै माया पोखे पनि गाउँ अवस्था शून्यको शून्य नै छ । गाउँको दयनीय अवस्था देखेर एकजना बृद्धाले गरेको टिप्पणीको सम्झना आउँछ । उनले स्थानीय लवजमा भनेकी थिइन्, "हामी  मोरेपछि यो धाराको पानी कोले खाला , कठै  ! "
अहिले रित्तिंदै गएको गाउँबस्तीको दुर्दशाको साक्षी बनेको छ, लाँकुरीको बोट । लाँकुरीको फेदमा बसेर ठाडो भाका र अन्य लोकलयमा मनको बह पोख्ने पारखीहरु आजकल भेटिंदैनन् । गोधुली साँझमा लाँकुरीबोट भेला हुने युवाहरु आजकल गाउँमा छैनन् । वनपाखा शून्य छ । बच्चा हुर्किएपछिको चराको गुँणजस्तै भएको छ, त्यो लाँकुरीको बोट । लाँकुरीको फेदमा हुने सभा(कहचरी र दगलफसल हुन छाडेको छ  । लाँकुरीको फेदमा दाउरा(घाँसको भारी बिसाउने क्रम मत्थरिंदै गएको छ । लाँकरीको बोट नजिकको भिरालो चौरमा केटाकेटीले चिप्लेटी खेल्न छाडेका छन् । बटुवाहरु भेटिन छाडेका छन् |

Entering the race........

Though an ardent believer of the empowering power of internet, I did not enable a connection at my home in Walling (Syangja District) this time when I stayed for around 40 days. Many reasons contribute to it. My ‘friend’ businessman who runs a sort of franchisee of a Pokhara-based ISP had promised a concession, but I refused. (His normal charges for a wireless connection for the laptop when no hardware is required is 4,000 plus and the monthly rental extra on top of that!)

This, none the less, gave me an opportunity to take a closer look at the remote end of a phenomenal process. Ever since I am swayed by the fat account of a flattening world by Thomas L Friedman, I have strange recurring dreams. Sometimes I think of the day when all households in Nepal will be connected to internet and I can manage a website to compare the prices of vegetables in different parts of the town. 

For now, I am satisfied with getting to download important news and articles on to my laptop directly. The same friend who also runs a cybercafé had allowed me to connect my laptop to the internet. So it saved me from the arduous routine of downloading stuff in the PCs and then transferring it to a pen drive to carry along. For more than a month, I became a loyal and regular visitor of the ‘cyber’ (that is what they call it there).

It was mostly visited by teenagers. Many a times, I found boys and girls taking help of the operator in setting up an email account. Some people came with photographs and passports to be scanned and mailed to certain email addresses of people abroad. They were the people aspiring to go abroad for work.

When much debate is going on world over about the merits and demerits of the ‘wild social ether’, I try to find deep implications of simple instances at a cyber café in a town of Nepal. Googling for impact of globalization on the third world countries like Nepal, I find what I always do not want to believe. It will affect us negatively. Critics say the backward countries cannot update their mechanism and hence fare worse in the tough competition. What they actually mean, if you are listening Mr Friedman, is that the playing field is leveled but slanted to favor the major powers.

The whole sense of impact of the internet for a society like ours lies in the choices it gives us. The choice of communications. It provides us options to see, learn and exchange ideas to widen the reach.

Internet is one of the major factors in the globalization of information and economics. Some argue that it is also the path toward ultimate democracy and transparency in government. Maybe that is true. But, till now, even in the developed countries, it remains a distant possibility.

Barack Obama used Facebook to mobilize his small donors effectively to unite against the tycoons but that is the only example we can quote on political positivism of internet till now. Lately, reports of Twitter and Facebook being misused by politicians and paid feeds and ads in Twitter, Facebook and You Tube have proved that any medium is as good as the ethics of the politicians. But that is too far to be of any concern for the young people trying to touch the magical world of internet in a small cubicle in this cyber café. 

Sometimes, I have to do a shhh… to a pair of boys who hang together in a PC cubicle and loudly enjoy their foray into the wild web. Sometimes, the Google-talk of a woman with her husband irritates me when she goes on and on from a cubicle next to me. But mostly, I enjoy the liveliness there. 

Back in my room in the evening, sifting through all the materials I saved on to my laptop during the day, I start to feel the shift. The wireless icon in my laptop glows green to show that connections are available. This realization gives me an unknown happiness and hope. (I am technically just one ‘password’ away from unlimited twenty four hour internet connection at my home in a small town in Nepal.) 

How does it affect us? What are the evident changes and impact? This is one of my favorite bed time musings. 

Contrary to general pontification, the irony is that it also has within itself the choice of narrowing. With the advent of Nepali Unicode, a strong group has emerged among my Facebook friends who use Nepali for all communications. And most of them do not live in Nepal. I realized it was so peculiar and obvious in my wall posts only when an American friend asked, “Are your posts in Sanskrit?”

A young boy occupying a chamber next to me in the cyber café one day was shouting excitedly over a phone, “I have just now opened a Facebook account and added you…please confirm my request…” 

I am still undecided whether this is the right way of entering the race where others are way ahead. The boy, I know is trying to catch his ears the other way round. But, for now, at least stepping onto the track and getting the feel matters. 

dinkar.nepal@yahoo.com
Waling ,Syangja.


The writer writes on Republica National daily.
http://myrepublica.com/portal/index.php?action=news_details&news_id=24952

Pokhara love

By Young writer ,Bhuvan Thapaliy

          

One misty, rain-soaked morning, I left for Pokhara in a tourist bus. This was the beginning of a home-coming journey for me. From my past visits, I knew there is nothing like the lush beauty of spring in Pokhara. Separate raindrops lie along the twigs of the roadside trees—round, luminous globules—trembling without falling.

Furthermore, Lake Fewa has always fascinated me. Often, I had wondered along her shores reciting my poems in her honour. And often walking by Lakeside, I had felt myself a part of Lake Fewa. The boats floating on the heart of Fewa, my philosophies. Mt. Macchapuchre that lurks its forehead from the womb of chastity, my colossal sky clock. The “Jaal Kumbhi”, entangling the Lake, shackles of my recurring nightmares. The hovering water ducks, my friends of misery, and the temple, “Vrindabasni,” an asylum of my insanity.

I spilled the remnants of my earlier Pokhara memories from my childhood before me, one by one in the bus. I reached Pokhara in the afternoon and the very thought of being in the city I love most in the world after Kathmandu made me quiver with joy. I took a cab to Lakeside and after putting my belongings in the hotel, I walked straight to salute Lake Fewa. I sat and talked with the lake for a while. I waved her goodbye after promising to spend a whole day with her upon the completion of my chamare cave (bat cave) visit.

The very next day I left for the U-shaped 150 metre long, 25 foot high bat cave located a little farther than the Mahendra Cave, in the northern end of Pokhara. I have been told by the locals that the bat cave shelters more than 15,000 bats of different species. Carrying a flashlight, I picked my way across a narrow entrance and upon reaching inside I stood in the damp soil for a while and was immediately stunned by the image of elephant tusks, gods and goddess that have been craved on the inner walls of the cave.

This cave is famous for the bats that can be seen hanging by the cave’s walls, I was told by the locals. I was dying to meet my nocturnal friends. As my torch light painted the roof of the cave, I perched on the side of a small rock. A few feet above me I could see thousands of wrinkled

bats staring at me. Water dripped hypnotically from the ceiling and I heard the cave saying, “I welcome you into my belly,” and the bats asking, “Why on earth are you here to disturb us?”

It was an awesome feeling. “Let’s go a little deeper,” said my heart and urged me to extend energy to edge deeper into to the womb of the earth. I had never been inside the cave and here I was inside the bat cave. I found myself peering up at the cave, muttering, “Yes, yes, you are amazing.”




http://tinyurl.com/2uvqv49

"महामन्त्री बनाउ गगनलाई"

मिलन बगाले,तनहुँ 

युवा नेता गगन थापाले कांग्रेसको केन्द्रिय सदस्यमा सर्बाधिक मत पाएर जितेको सुखद क्षणलाई मैले नेपाली राजनितिको 'एक जुगको एक दिन'सम्झेको छु । 'मिडियाका नेता', 'राजधानीका हुनेखानेका नेता' र 'उरन्ठेउला ठिटाका नेता' जस्ता उपमा दिएर अनेकथरीबाट उनको कदलाई होचो बनाउन गरिएका भगिरथ प्रयासहरु यतिबेला 'ईतिहास निमाण' सगै एकादेशका कथा बनेका छन।

 राजनितिलाई  समाजसेवा  र खेती किसानी लाई जिविकोपार्जनको  सुन्दर  र नेपालको सन्दर्भमा अपत्यारिलो लाग्ने लक्ष्य बनाएका  यि  असल र पठित युवाले  रत्नपार्कमा लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको झण्डा उचालेर कांग्रेसभित्र नया तरङ्ग ल्याईदिएका थिए ।ढिलोचाडो पार्टी उनकै पथमा हिडेपछि यिनको छवी राष्टिय  अन्तराष्टिय रुपमा स्थापित भएको थियो । नेतृत्व तहमा केश पाकेकाहरुकै एकछत्र राज देखिएपछि बुढापाकाको पार्टीको उपमा पाएको काग्रेसलाई युवा बर्गमा पनि उत्तिकै लोकपि्रय बनाउन र 'युवाको पनि यसभित्र भविष्य छ' भनेर प्रमाणित गर्न सफल  छन गगन ।

युवा बर्गमा देखिएको राजनितिक निष्कृयता र राजनितिप्रतिको चरम घृणा र  बितृष्णा लाई धेरै हदसम्म् तोडन सफल  उनमा नेपालीले भोलिको आफनो नेताको सफा र चम्किलो छायाछवि देखेका पनि छन। गगनको जीतलाई बिभिन्न पार्टीसग आबद्ध युवाहरुले मात्र होईन कुनै पार्टीसग केही साईनो नगासेका मजस्ता हजारौले आफ्नै जीत ठानेर दङ्ग परेका छन।

अस्बस्थताका कारण हस्टीपलको बेडमा सुतेर सबै परिणाम लाई नियालिरहेका काग्रेसका नव निर्वाचित सभापति सुशिल कोईरालाले आम मतदाताको भावनाको कदर  गर्दै धेरैले रुचाएका यि 'आईकन' लाई घटीमा महामन्त्रीमा मनेनित गर्नुपर्छ । कोईरालाले ठुलो छाती बनाएर यति क्रान्तीकारी कदम उठाए भने उनको छवी त उकासिने छ नै कता कता ओईलाए जस्तो नेपाली काग्रेसमा यसले नया उर्जा थप्नेछ  र पार्टीले नया जीवन पाउनेछ।

 ईतिहास निर्माता गगन थापालाई मेरो धेरै धेरै बधाई । जनताका 'आईकन' को कदर गरेर ईतिहास रच्ने पालो अब सुशील  को।

 मिलन बगाले

 तनहु

कमन सेन्स भएका नेपालीहरुका लागी एक सोच

                                                                                                                       लेखक : उज्जवल थापा (युवा उद्यमी )

                  एउटा विवेकसील (कमन सेन्स) नेपाली अभियानको उदय

हामी समग्र नेपालीहरु वर्तमान राजनीतिक नेतृत्वको उट्पट्याङबाट आजित भैसकेका छौं ।

हाम्रो नेपालको भविष्यको बारेमा सोच्ने विवेक वर्तमान नेतृत्वमा नभएको निष्कर्षमा हामी पुग्यौं । त्यसैले अब हामी युवाहरु नै यस देशको लागि सही काम गर्ने एक नयाँ विवेकशील नेतृत्वहरु हुनेछौं । युवा नेपालको भविष्य होइन, यस देशको वर्तमान हो ! ८०% नेपाली अहिले ४० बर्ष मुनिकै छन्।

करिश्मा /भिजन भएका नेतृत्व तथा विचारमा उद्यमशीलता भएका युवाहरु एकीकृत भएर एक विवेकसील युवा अभियानको सुरुवात गरौँ। हरेक क्षेत्रका प्रभावशाली युवाहरु, वर्तमान राजनीतिक दलमै सहभागी भएका देखि लिएर सामाजिक लगाव भएका विवेकसील व्यक्तित्वहरु, बैज्ञानिक हरु ,डाक्टर देखि इन्जिनियरहरु, वैज्ञानिक तथा सामाजिक कार्यकर्ताहरु देखि अनि आफ्नै पौरखले कमाएर खाने स्वाबलम्बी पेसाकर्मी नेपालीहरु यस अभियानको मेरुदण्ड हुने छन्। बिचार अनेक भए पनि बिबेक एकै शैली भएकाहरुबाट हुन्छ हाम्रो नेपालको उदय।

युवालाई सामान्यतया उमेरले परिभाषित गर्ने गर्छौँ तर कुनै पनि विचारधारामा नअल्झिई विद्यमान अवस्थालाई ध्यानमा राखी आफ्ना विचारहरुलाई विवेकसील ढङ्गले परिवर्तन गर्न सक्ने युवा जोश र क्षमता भएका जुनसुकै उमेरका नेपाली र नेपालप्रेमीलाई हामी युवा मान्छौ र यस अभियानका मेरुदण्ड बन्नेछन् ।

यस नेतृत्वले देशलाई नयाँ दिशा दिनको लागि श्रृखंलाबद्ध रूपमा विवेकशील नीतिहरु सार्वजनिक गर्नेछ । नेपाल एक गतिशील तर जोखिमपूर्ण अवस्थामा छ जहाँ सयौं जात, हजारौं समस्या, लाखौं स्वतन्त्र विचार राखनेहरु एउटा समृद्ध जीवनको आश गरिरहेका छन् ।

नेपाल र नेपालीको आत्मसम्मानलाई केन्द्रबिन्दु राखेर युवा जोस सहित काम गर्ने बौदिकता भएको नेतृत्वले नेपाललाई अगाडी हाँक्नु पर्दछ । यो अभियानले युवाहरुलाई नेपालको शान्ति र दीगोपनको लागि प्राथमिक हिस्सेदार तथा संवाहक बनाउने सुनिश्चित गर्दछ ।

जिम्मेवारी भनेको शक्ति हातमा आएपछि सकिँदैन, बल्ल शुरु हुन्छ। परिश्रमको फल ब्यक्तिगत सम्पतिमा मात्र होइन, हाम्रो समाजको समृद्धिमा हुन्छ। हामी मालिक हुने होडबाजीमा होइन, सहजकर्तामा सिमित हुन्छौँ। हामी नेपालीलाई देशभक्त बनाउने बाटोमा लान्छौ, देश भत्काउने तिर होइन।

हाम्रो विवेकसील (कमन सेन्स) नेपाली अभियानका मार्ग-दर्शक आधारभूत सिद्धान्तहरु:

समृद्ध नेपाली नै सुखी नेपाली। समृद्धि हरेक नेपालीको आवश्यकता हो जसले उनको अन्य आधारभुत मानव अधिकार सुनिश्चित गर्न बाटो खुलाऊँछ । एक समृद्ध महिला त्यो हो जोसँग आत्मसम्मानका साथ आफ्नो परिवारलाई गरीबीको भुमरीबाट टाढा राखन सफल हुन्छिन् । एक समृद्ध महिला आफ्नो अधिकार अरुलाई शोषण नगरीकन, दुख नदिईकन माग गर्न सक्छिन् र प्राप्त पनि गर्छिन् । एक समृद्ध नेपालीसँग नैतिकवान बन्नको लागि आफ्नो परिवारलाई शिक्षित बनाउन सक्ने स्रोत हुन्छ । हाम्रो अभियानले उनलाई समृद्धिको बाटोमा लगिनेछ ।
स्वनिर्भर नेपाली बन्छन् सच्छ्म नेपाली। हामी तपाईंको आफूलाई स्वनिर्भर बनाउने लक्ष्यमा साथ दिन्छौं। शासकले अन्तयमा आफ्नो कामलाई ‍औचित्यहीन बनाउँनु पर्छ ताकि भविष्यमा उनीहरुको निम्न आवश्यकता मात्र पर्ने स्थिति रओस्। हामी मालिक बन्ने बाटोमा जान चाहन्नौ।

दुब्लो, लचिलो सरकार नै हुन्छ चनाखो हिनताबोध सरकार।

हाम्रो शासकीय अवधारणाले हरेक समुदायलाई आपसी दीगोपनता-निर्भरता र विश्वव्यापी सहकार्य तथा व्यापारको आधारले सम्पन्न बनाउँनेछ । केन्द्रीय सरकारको भूमिका देशमा शान्ति तथा अमनचयन कायम गर्नु, न्युनतम भौतिक पूर्वाधारको विकास गर्नु तथा देशको सम्मान कायम राख्न्ने काममा हुनेछ । राष्ट्रनिर्माणको काम सरकारले लगाव भएका युवा सामाजिक उद्यमी तथा विज्ञहरुलाई सुम्पनेछ जसले स्थानीय समुदायसँगै मिलेर सम्पन्न नेपाल बनाउँनेछन् ।

सिंगो नेपाल नै हाम्रो नेपाल।

नेपालमा एकता र समानताको साथमा विविधतालाई अगाडि बढाउछौँ । हामी विविधतालाई एउटा उपहारको रुपमा स्वीकार्र्छौं र यसलाई बुद्धिमानीका साथ प्रयोग गर्न चाहन्छौं । तर यहाँ रहेका सयौं जातिको परिप्रेक्ष्यमा बेमेलको मूल्यमा विविधता भयो भने नेपाली र नेपालको विकास र अस्तित्वको लागि नै घातक बन्छ जुन हामी हर हालतमा रोक्नेछौं । साझा जिम्मेवारीसहितको विविधता नै हाम्रो मन्त्र हो । हामी समानता विविधतासहितको खोज्दछौं ।

विवेकशीलता अंगाल्ने नेपाल प्रगतिउन्मुख नेपाल।

समय बित्दै जाँदा हाम्रा विचारहरुमा पनि परिवर्तन हुँदै जानेछन् । त्यसैले विवेकशीलताका आधारभूत सिद्धान्तहरु पनि परिवर्तन हुँदै जानेछन् । यदि कुनै सिद्धान्त जुन बदलिएको परिस्थितिमा सान्दर्भिक हुन छोड्छ तिनलाई नै अँगाली राख्यौं भने हामी ‍औचित्यहीन हुन्छौं ।
पौरखी नेपाली नै सच्चा नेपाली।

हाम्रा भावी सन्ततिहरु यस विश्वको संरक्षक बन्नुपर्दछ, उनीहरुले यस धरती र पर्यावरण जोगाउनुछ । एक नेपालीको सिर्जना तथा आविष्कारलाई समाज तथा कुनै पनि राजनीतिक माहोलले बाधा पुर्याउनु हुँदैन । समाज माथि व्यक्तित्वको बर्चस्व र विशिष्टता कायमै रहनुपर्छ । हामी नेपालीहरुमा फेरि अर्निको, गौतम बुद्ध जस्तै अनेकौँ महान हस्थी अगाडि आई विश्वमा नाम कमाउने काम गरुन् भन्ने चाहन्छौं ।

खुला नेपाल हुन्छ उज्यालो नेपाल।

वर्तमान अवस्थामा हामी हाम्रा दुई शक्तिशाली छिमेकीहरुसँग रणनीतिक आपसी सम्मानको नीति अबिलम्बन गर्नेछौं । हाम्रो अर्थतन्त्रलाई उनीहरुसँग खुलारुपमा नजिकिदैँ जोड्नेछौं जसले गर्दा उनीहरुको द्रुतगतिमा बढेको हामी आर्थिक विकासबाट लाभान्वित हुन सकौं । यो नै हाम्रो अल्पकालीन विदेश नितिको आधार हुनेछ । हामीले सिर्जना गर्ने आर्थिक भातृत्वले अन्तरछिमेकी राजनीतिक खिचातानीलाई एक कदम पछाडि राखनेछ।

सारांसमा हामी आम नेपाली जति बढी स्वनिर्भर हुन्छौँ त्यति नै नेताहरुको धरपकड कम रहन्छ । देशको नेत्रित्व यसै दिशामा उन्मुख भई काम गर्नेछन् । यो नै हाम्रो नेत्तित्वको प्रमुख मार्गदर्शण हुनेछ ।

Women’s Place In Hindu Religion

Prakriti Chalise

BA II Year

St. Xavier College

In all societies of the world religion has occupied a very high position in varying degrees in the regulation of human conduct. There is no doubt that in the evolution of human society religion came first and law came later. Religion is one of the most fruitful sources of law. Religion provides shape to the law that is why if religious norms and values are good obviously law is good and vice versa. The core of every religion is morality and morality is the lifeblood of every law. If law is not guided by morality then such law might become draconian law which ultimately cannot address the issues and problems of the society. Religion is another name of dharma. Dharma is the customary collection of Hindu legal system. Nepalese legal system is indigenous legal system. Hindu legal system insists on economic and social rights. Hindu law is based on Hindu religion and Hindu philosophy.

Talking about Hindu Religion and the position of women, Hindu religion has always focused on benevolence and morality. It says that soul is very important and to protect the soul means to protect the humanity and society at large. Spiritual development is to understand reality. Understanding the natural dharma means understanding your own dharma (swodharma), social dharma and individual dharma. Respecting "atma" means thinking all people in this world are human beings. The males and females play their different important roles with the sense of coexistence. Stratification is universally rejected. Thus it can be said that Hindu dharma very essentially promotes equality, inclusiveness and justice. However, the worst part of Hindu dharma is that as time passed by females were treated as subordinate to males.

Hindu dharma believes in good karma; he/she gets mokshya if one does good karma. Father is obliged to look at the welfare of the children. Family is not called father. He is only the member of the family not an absolute power, just a guidance of the family. All the members have their own duty. Every individual member has a duty - father, son wife, husband, mother, daughter - to each other. This system does not exclude any member; it includes every individual. Each refers to collective duty inside the family. By designing duty it develops the mechanism of social life.

In the Vedic period there was absolute equality between men and women. In fact the three goddesses Bhagwati, Laxmi and Sarwaswati also symbolize that power, money and education were vested in these three goddesses which was the best evidence that women’s status at that period was very strong. It is true that Hindu religion is full of cultured principles essential for the humankind. The interpreters of Vedas and Sruti interpreted them in their own interest and established domination of certain groups. In the period of Smriti the hierarchical society was made up where women were supposed to be in lower position than men.

Vedas (Sruti), Smiriti and Dharshan are the three major parts of the Hindu dharma which had a great influence on the Hindu law and its legal system. Most of the Smriti especially Manu Smriti of the Hindu religion is against women that has encouraged gender discrimination in the society. Hindu religion was good until it had not been turned into Hinduism when discrimination, subordination and domination crept in as did orthodoxy. Such orthodoxy has created a great impact in the legal system as legal system of Nepal has been discriminating against women. The patriarchy which is the outcome of Hinduism has provided a demarcation between men and women where women are always treated as inferior and feeble.

It was written in the Manu Smriti that women should not be let free, she should be always under the control of man either in the form of father, husband or son. Manu Smriti, in another word, did not accept the independent identity of the women as it strictly connected the identity of women with that of men. The sati system (burning wife in husband’s funeral pyre) was the best example in this regard. Sati system upheld that wife’s identity ended with the death of the husband whereas husband had no such compulsion. When wife died he could easily get married.

Therefore it can be concluded that though Hindu religion in the beginning was not against women. It was a later development of ism which placed women in lower position. The reflection of Hinduism in our legal system can still be seen.

Prakriti Chalise

BA II Year

St. Xavier College

Do Nepalese Deserve The Leaders They Get?

A country’s foundations are laid down by its leaders. In order to build on these foundations, a country has to first identify such leaders and implicitly work with them and in a more personal term, respect those who have made such contributions to the nations in the past. But unfortunately, Nepal lacks such visionary leaders. Though it doesn’t mean that all of our leaders are worthless, there were some and there are some who have spend their life to build a foundation to achieve their mission.

But yet Nepal lacks leaders, it only means that there are innumerable leaders at the local level but only a few at the national level. This is what Nepal is lacking and as a consequence suffering. We cannot fully appreciate their contribution if we try to judge things according to the National level. Our leaders lack political wisdom and strategic vision. It seems that they are only concerned about their power and wealth. In other words, they are self-serving politicians. They don’t have any policy and their acts at times are pathetic.

In my opinion the political leadership of Nepal is below average. Their thinking is only limited to their region as they lack proper education about national and global issues. Our leaders lack education, but by education I here doesn’t mean going to the University and holding a degree only. Having a degree doesn’t mean they are educated. Those leaders are educated who think broadly for their nation and analyze things around them and work for the betterment of the society as whole. 

We have so many political parties, but how good are the leaders in these parties. I am not trying to say that I know all the fundamentals of democracy, but it’s sad to say that majority of our leaders don’t have a democratic mind, and they don’t know much about the democratic spirit, though they preach about the democracy day in and day out. So, in order to enjoy and have a true democracy, we first need a good democratic system, with good leaders who understand their role in building new Nepal , and who understand that their job is not just to preach democracy but also to make sure that people are practicing it in reality.

But saying all these, I don’t blame the leaders only. We all are to blame in one way or the other. It was us, who elected them as our leaders and these leaders are from our society too. Nonetheless, I blame us, the urban folks much more than the rural peoples. Majority of the urban, educated and independent people of this nation do not even bother to vote and majority of those who do bother to vote are the people who are struggling for their existence. Hence, I am a firm believer in the concept of "people deserve the leaders they get" and we deserve what we have.

But everything is not lost yet. One of the weakest aspects of Nepali politics process has been its disregard for the voices of the commoners. I think it is the system of “Made in India , Representative democracy" that has been hurting Nepal . This system was first designed by the British and followed by India . In this system, the voters are manipulated by the self- serving representatives. The voters have nominal right and partaking in formation and elimination of the legislative, administrative and judiciary branches of the government.

So what is the right choice for Nepal ? I think the right choice for Nepal is "Direct Democracy" as adopted in majority of the states in the US and other developed countries. Direct democracy allows the entire population to participate in government directly, as much or as little as they please, with comprehensive and transparent accountability of every penny spent by the government and every action taken.

Meanwhile, its time for the masses of this nation to wake up from their slumber and think and act rather than just sit down, curse, accuse and blame the leaders and the political parties. Let us all unite, and push the political parties to build a system because till date in Nepal there does not seem to be a system built around the selection process of these politicians which ensures good people surfacing to the top.

But unfortunately, on the contrary it’s usually the corrupt, visionless, lackluster, and communal politicians who surface to the top. And as a result of the fragile foundation laid by them and examples set by them, Nepalese democracy has distorted. This is a recipe for social as well as economic collapse. And Nepalese are feeling the pressure.


(Writes article on national dailies !)

लाज ठूलो कि रोग ?

म सँग हिँड्ने भए हिँड् नत्र घर आउनु पर्दैन ।' अन्दाजी ४० वर्षको मानिसले करिब ३३ वर्षकी महिलालाई हातमा समातेर तानेको हेर्नेको भिड नै लाग्यो जिल्ला अस्पताल स्याङजामा । केही महिला कराए, 'उपचार पनि गर्न नदिएर मार्न आँटेको ।' ती महिलाहरूको प्रश्नमा लोग्नेमानिस बोले, 'मेरा खेताला तिमीहरूले तिर्दिन्छौ ?' उनले त्यसपछि लगातार कराए, 'अझै १० र १२ वटा खेताला तिर्नु छ, काम कसले गर्दिन्छ ।'

उनी आङ खस्ने रोग भएकी श्रीमतीलाई अप्रेसन गर्न नदिन अस्पतालमै लिन आएका रहेछन् । कारण अप्रेसनपछि उनका घरमा काम गर्ने मानिस हुँदैनन् । उनलाई रोगले कैयौं वर्षसम्म थलिएकी श्रीमतीको भन्दा बढी पीर खेताला तिर्नको थियो । अस्पतालमा उपचारमा आएका सबै महिलाले मात्र होइन डाक्टरले पनि सम्झाए । कसैको केही नलागेपछि महिलाहरूले श्रीमतीलाई अप्रेसन गर्न नदिए कालो मोसो लगाएर बजार डुलाउँछौं भनेर धम्कीको भाषै प्रयोग गरे । त्यसपछि ती महिलाको अप्रेसन त भयो तर उनले घरमा कस्तो स्याहार पाइन् होला शंका छ । आफ्नै श्रीमतीको उपचार गर्नका लागि अरूले कालो मोसो लगाउने धम्की दिनुपर्छ भने हामी कुन अवस्थामा छौ ? स्याङजा पुतलीबजारकै यी बासिन्दाको त यो हविगत छ भने अनकन्टार ग्रामीण भेगका बासिन्दाको अवस्था के होला जो अस्पतालको पहुँचभन्दा निकै टाढा छन् । 

जिल्ला अस्पतालमा निःशुल्क उपचार गर्न पाउँदा समेत सबैले श्रीमान्लाई धम्क्याउनुपर्‍यो भने नदेखिएका अरू समस्या त कति छन् कति तर सबभन्दा बढी देखिएकै समस्या हो लाज । कोही उपचार नपाएर थलिएका छन् त कोही रोग लुकाएर । जिल्ला अस्पतालमा चलेको एउटै शिविरमा १ सय ४७ जनाले अप्रेसन गरे । तीमध्ये अधिकांशका श्रीमान् धनाढ्य र छोराछोरी नाम चलेका बुद्धिजीवी थिए । तिनीहरूले आफूलाई कम्तीमा ३ वर्षदेखि १५ वर्षसम्म पुरानो रोग भएको बताए । उनीहरूले बढी लाजको कारण घरमा नभनेको बताए । छोराछोरीलाई त परै जाओस् यी महिलाको समस्या स्वयं आफ्नै श्रीमान्लाई पत्तो थिएन । यसकारण के बुझ्न सकिन्छ भने आफ्नी श्रीमतीको समस्याप्रति श्रीमान् नै हेलचेक््रयाइँ गर्छन् या चासै राख्दैनन् । दोष श्रीमान्को मात्र होइन श्रीमती पनि यसमा सचेत छैनन् ।

अप्रेसन गर्न आएकामध्ये पनि नजिक शिविर भएका कारण घरका मानिसलाई नभनी जान पाएकाले रोग भएको खुलासा भएको थियो । अप्रेसन गरेर बेडमा सुतेपछि मात्र आफन्तले चाल पाएका थिए । शिविरमा आउने ९५ प्रतिशतले लाजको कारण रोग लुकाएर पहिला उपचार नगराएको बताए । १५ वर्षदेखि रोग लागे पनि लाजका कारण अहिलेसम्म भन्न नसकेको अर्जुनचौपारीकी भागिरथी जिसीले बताइन् । उनले भनिन्, 'कोसँग भन्नु यस्तो कुरा लाज हुन्छ ।' जिल्लामै शिविर चलेको थाहा पाएपछि एकछिन बजार जान्छु भनेर आएकी' उनले अप्रेसन गर्ने पक्का भएपछि घरमा खबर गरेकी थिइन् ।

आर्थिक अभाव, अप्रेसन गर्ने अस्पताल टाढा भएका कारण पनि महिलाले यो सुविधा पाएका छैनन् । विनायक अस्पतालका सर्जन डाक्टर धमेन्द्र सिंह भन्छन्, 'बढीले त लाज मानेर रोग लुकाएका छन्, त्यसैले कति त आङ खस्ने समस्या बढेर क्यान्सर भएको पत्ता लागेको छ ।' डाक्टर सिंहका अनुसार नेपालमा १५ लाख महिलाले आङ खसेर अप्रेसन गरेका छन् । यसमा अझै उपचार गराउन नआउनेको संख्या बढी रहेको सिंहको अनुमान छ ।

पहाडी जिल्लामा उकालोओरालोमा ठूलो भारी बोकेर हिँड्नुपर्ने, सानै उमेरमा विवाह हुने र सुत्केरीमा काम गर्ने कारण पनि यो समस्या बढी भएको जिल्ला अस्पतालका प्रमुख डाक्टर तारानाथ शर्माले बताए । उनले भने, 'योबाहेक आर्थिक कारण पनि प्रमुख हो ।' आर्थिक अवस्था कमजोर हुँदा अप्रेसनपछि भिटामिन बढी खानुपर्ने, गाह्रो काम गर्न नहुने र अप्रेसन गर्ने रकम नहँुदा धेरैले उपचार गर्न पाएका छैनन् । यी समस्या त छँदै छन् तर लाजकै कारण उपचार नगर्ने र आफ्ना श्रीमतीको रोगप्रति हेलचेक््रयाइँ गर्ने संस्कार हामीले कहिलेसम्म हुर्काइराख्ने ?
(Kantipur support )

गाउँ का भोका नांगा असिक्षित, दाजु भाई लाई अमेरिका को गफ !

                                              सेखर ढुङ्गेल 
एक त नेपाली विश्वकै  गफाडि   नम्बर एकमा घोषित भै सक्यौ त्यसमा पनि अमेरिका आई सकेपछिको कुरै अर्कै न देखेका  र न बुझेकालाई सपना बाड़छौ । बुझेकालाई धारे हात लगाउछौ । बास्तबिक पीड़ा  लुकाएर नक्कली हासो हास्छौ । रेस्टुरामा प्याज काट्दै आशु झरेर कम्पूटर चलाउदै छू भन्ने को कुरा छडौ, जीवनभर (२०-२५बर्ष )को उधारोमा किनेको घर होस की कम्तिमा ५ बर्ष चुकता गर्ने बाचा बंधनमा सही छाप धस्काएर लिएको गाडी होस सित्ताईमा  पाए झै वा चिट्ठाई परे झै वा रातौ रात कमाएर कीने झै छिमेकी , मित्रहरुलाई र स्वदेसका आसामुखीलाई ब्रेकिंग न्यूज बनाएर देखाउने, सूनाउनेको पनि कुरै छाडौं कुरो गरौ यो ठुलो देशको यथार्तताको र यथार्तता के हो भने यहाँ को जीवन सजिलो छैन यहाँ इजी मनी छैन यहाँ ठगी मुस्किलले बिक्छ अस्थायी रुपमा स्थायी रुपमा कानूनको हुन्छ पकड़मा । यो ठुलो देश परिश्रमी , इमानदार नागरिक र यहाँको क़ानूनी राजको आधारमा चलेको छ । 
 
अमेरिका आएपछि राता रात धनि बन्ने, ठुलो बन्ने भन्ने न भोग्नेहरुको सोचाई  मात्र हो । यहाँ मानसिक, शारीरिक, पारिवारिक र आर्थिक तनावले शुमेरू पर्बत बनेर कांधमा बसेको हुन्छ । सबै कुरो सकारात्मक हुदा हुदै पनि एउटा प्रबासीलाई (अपबाद बाहेक) कम्तिमा ५ बर्ष त यहाँको ब्यबस्थालाई चिनाउन नै लाग्दछ । त्यसपछि सुरु हुन्छ सराद्धे गर्न भन्दा सीधा पुर्याउन गार्हो भन्ने नेपाली कथनको पुनरावृत्ति पत्याउनु  हुन्न होला  कुरो सत्य हो हेर्नुस केही कथा ब्यथा हरु गफ़ नंबर एक  "एक जना ४० नाघेका उताक़ा (नेपालक़ा) संपन्न मित्र सपरिवार यता भास्सिएका थिए एउटा शहर मा क्याब (ट्याक्सी) चलाउन सुरु गरेछन  । यहाँ डलर छन छना छन गनिदैन भन्ने कुरोको एउटा उधाहरण मात्र दिन खोजिएको हो। एक दिन डाउन टाउनबाट बिमान स्थल जानको लागी यात्रीले क्याब रोकेछन लगेज राख्न पछाड़ीको डिकी खोली दिएका उनले क्याब त हुइक्याएछन  तर जब बिमानस्थलमा पुगेर पछाड़ी हेर्छन त यात्री नै छैनन रे हा हा हा यो मजाक होइन सत्य कुरो हो ।"
एक मित्र छुट्टीमा नेपाल पुगेछन  । आफन्त साथी संगीले के काम गर्छस नि अमेरिकामा भनेर सोधे छन उनले भने छन खेती किसानी  गर्छु अमेरिका मा गएर पनि खेती किसानीको काम गर्ने भए किन जानु यही छन नि पाख़ा बारि भयाई न भ्याई रु यही गर न अमेरिकी तरिकाले देस बिकास हुन्थ्यो नि र ? तब उनले जवाफ दिएछन " कहा अमेरिकामा यहाँ को जस्तो हो र भन्या ठुला ठुला फाटमा खेती गरिन्छ की के भन्ने ? बिहान गएर ट्रयाक्टर स्टार्ट गरेर छोड़ी दियो दिन भरी आफै घुमेर जोती रहन्छ बेलुका गएर स्टार्ट बंद गरी दिन्छु दिन भरीको तलब पाक्यो" कहा छ यस्तो सिस्टम ? सबै दंग परे छन वाह अमेरिका ठुलो देसको ठुलाई    कुरा हा हा हा ।।।।

 

गाउ को यथार्थ

आधुनिकताको छालले गाउँबस्तीलाई छ्याप्दै गर्दा गाउँको जनसंख्या निरन्तर घट्दो छ । हुन यो विकासोन्मुख मुलुकका गाउँबस्तीहरुको साझा कथा नै हो पढेलेखेका र पाखुरीमा तागत भएका युवाहरु गाउँमा भेटिंदैनन् । आँखा देख्ने र खुट्टा टेक्नेजति सबैले गाउँ छाड्ने क्रममा तीव्रता आएको छ  । स्थानीय चुनाव हुँदा वडाअध्यक्षलगायतका जनप्रतिनिधिहरु नभेटिने खतरा बढेको छ । युवाहरु रहर र वाध्यता दुबै कारणले स्वदेशकै शहर र मुग्लान पसेका छन् । पेन्सन पकाएर शहरबजारतिरै रोकिएका लाहुरे परिवारहरु देशै छाडेर देश बेलायततिर पुगिसकेका छन् । तर उनीहरुले गाउँ छाडे पनि गाउँको माया चटक्कै मार्न भने सकेका छैनन् ।

गाउँघरको मायालाई मुटुभरि सजाउने युवाहरुले सोसल नेटवर्किङ साइट 'फेसबुक' र अन्य सामुदायिक साइटहरुमा गाउँका मनमोहक तस्बिरहरु पोष्ट गर्छन् । त्यसमा हृदय नै टाँसेर भावुक 'कमेन्ट' गर्छन् । तर उनीहरु गाउँतिर फर्कने सम्भावना न्यून छ । उनीहरुको हविगत सात समुन्द्रपारि अलग-थलग अवस्थामा रहेका अनलाइन प्रेमी-प्रेमिकाको जस्तो छ । एकआपसमा माया बिछट्टै छ, मन र मुटु पनि साटिएको छ तर सशरीर भेटघाट भने कहिल्यै हँुदैन । गाउँघर र उनीहरुको सम्बन्ध पनि त्यस्तै भएको छ । इन्टरनेटको 'भर्चुअल' दुनियाँमा जतिसुकै माया पोखे पनि गाउँ अवस्था शून्यको शून्य नै छ । गाउँको दयनीय अवस्था देखेर एकजना बृद्धाले गरेको टिप्पणीको सम्झना आउँछ । उनले स्थानीय लवजमा भनेकी थिइन्, ''हाइँ मोरेपछि यो धाराको पानी कोले खाला -''

अहिलेे रित्तिंदै गएको गाउँबस्तीको दुर्दशाको साक्षी बनेको छ, लाँकुरीको बोट । लाँकुरीको फेदमा बसेर ठाडो भाका र अन्य लोकलयमा मनको बह पोख्ने पारखीहरु आजकल भेटिंदैनन् । गोधुली साँझमा लाँकुरीबोट भेला हुने युवाहरु आजकल गाउँमा छैनन् । वनपाखा शून्य छ । बच्चा हुर्किएपछिको चराको गुँणजस्तै भएको छ, त्यो लाँकुरीको बोट । लाँकुरीको फेदमा हुने सभा-कहचरी र दगलफसल हुन छाडेको छ  । लाँकुरीको फेदमा दाउरा-घाँसको भारी बिसाउने क्रम मत्थरिंदै गएको छ । लाँकरीको बोट नजिकको भिरालो चौरमा केटाकेटीले चिप्लेटी खेल्न छाडेका छन् । बटुवाहरु भेटिन छाडेका छन्

Bidur  Bhattarai, Syangja Rang khola .NOW: Australia , Melbourne

अमेरिकाको पढाइ सकेपनि फर्कन चाहँदैनन्

डा बिजय पौडेल (न्यु योर्क ,PHD 

                                                             
देशको अराजक अवस्था र अवसरको कमीलाई कारण देखाएर केही खर्च जुटाउन सक्ने विदेश भासिन चाहने नेपालीहरुको पहिलो रोजाइ हो- अमेरिका । विज्ञानले विश्वलाई जति नै साँघुरो बनाएर अमेरिका पनि यस्तै त हो नि भन्ने गरे पनि अमेरिकाबाट नेपाल फर्केका नेपालीहरुलाई आदर गर्ने ठान्ने नेपालको सामाजिक वास्तविकता बुझेका युवाहरु अझै पनि अमेरिका भनेपछि हुरुक्क हुन छाडेका छैनन् । काठमाडौं महाराजगन्ज चक्रपथछेउको अमेरिकी दूतावासबाट बाहिर निस्कँदा भिसा नदिएको पिरमा अँध्यारो मुख लाउनेहरुको कमी आएको पनि छैन । आधा दशकअगाडिसम्म मात्र पनि अमेरिका आइपुगेपछि अमेरिका हाम्रो सपनाको भूमी होइन पढ्नका लागि हो भन्ने युवापुस्ताहरु अब बिस्तारै देशको परिस्थितिको कारण अमेरिका नै हाम्रो कर्मभूमी हो भन्न थालेका छन् भने अर्कोतर्फ विभिन्न सरकारी कोटाअन्तर्गत मात्र होइन व्यक्तिगत खर्च होस् वा छात्रवृत्तिमा विद्यावारिधि गर्न आइपुगेका ठूलो संख्यामा नेपाली पीएचडीहरु अमेरिकाबाट नेपालतर्फ मोडिन छाडिसकेका छन् । लामो समय राजनीतिक संक्रमणकालमा गुज्रिसकेको नेपालमा आफ्नो उन्नत भविष्य अन्योलमा पर्दै गएपछि उच्च गुणस्तरको शिक्षा हासिल गर्न अमेरिका आउने गरेका विद्यार्थीहरुमा पढाइसकेपछि श्रम र पसिना त नेपालमा नै बगाउने रहर छ, तर आवश्यक पूर्वाधारको अभावले गर्दा अमेरिकालाई नै भविष्यका लागि आफ्नो पनि कर्मभूमी बनाउनुपरेको बताउँन थालेका छन् नेपाली विद्यार्थीहरु ।
भारतमा कोलम्बो प्लान पाएर बर्ीइ गर्न गएका विजय मालाकारले बर्ीइ सकेर नेपाल फर्केपछि कोकाकोलामा प्लान्ट इन्जिनियरको काम गर्दागर्दै अमेरिकामा उच्च शिक्षा हासिल गर्न आएका उनले उचिटा युनिभर्सिटीबाट मेकानिकल इन्जिनिरिङ गरे । हाल ज्बधपभच द्यभभअज अचबात अयचउयचबतष्यल मा स्ट्रक्चरल इन्जिनियरका रुपमा काम गर्दछन् जो प्लेनलाई कसरी हलुका बनाउने, उड्दाउड्दै नभाँचिने कसरी बनाउने, कसरी बलियो प्लेन बनाउने, भनेर हरदिन नयाँनयाँ बनोट तयार गर्न व्यस्त छन् । उनी भन्छन्- अमेरिका आफ्नो ”करिअर” बनाउने ठाउँ त हुँदै हो अनि यहाँ सिकेको कुरा आफ्नो मातृभूमिमा प्रयोग गर्न हृदयदेखि मन लाग्छ तर मन लाग्दैमा के गर्ने ? नेपालमा गएर कुन क्षेत्रमा केमा काम गर्ने ? भनसुन र चाकडीमा नै दिन बित्दछ । सुरुका दिनहरुमा जे काम गर्दा पनि एउटा समूह बनाएर यस्तै काम नेपालमा गर्नुपर्दछ जस्तो लाग्दथ्यो तर आजकल त व्यस्तताले नेपाल सम्झने फुर्सदै हुन्न, यतै व्यस्त भइएला जस्तो छ । मालाकार भन्दछन्- ’नेपालमा पनि हाम्रो कम्पनीको प्लेन बुद्ध एयरले १९०० डी बीच लगेको त छ ।’सन् २००७ मा नेपालका लागि अमेरिकी राजदूतावासले प्रेषित गरेको तथ्यांकअनुसार अघिल्लो वर्षको तुलनामा त्यसबेला अमेरिकामा नेपाली विद्यार्थीहरुको संख्या २७.९ प्रतिशतले बढेर ७७५४ पुगेको थियो भने अमेरिकाभरिमा नेपाली विद्यार्थीको संख्या तेह्रौं स्थानमा थियो । तर, हाल आएर हार्वर्ड युनिभर्सिटीदेखि प्रिन्सटनसम्म, स्टानफोर्डदेखि कोलम्बिया युनिभर्सिटीसम्म नेपाली विद्यार्थीहरुको चाप बढेर ११५८१ नाघिसकेको छ । इन्स्िटच्युट अफ इन्टरनेसनल एजुकेसनको सन् २००९ को ओपन डोर तथ्यांक अनुसार अमेरिकामा नेपाली विद्यार्थीहरुको संख्या ११औं स्थानमा छ ।

देश    श्रेणी    संख्या
भारत    पहिलो    १,०३,२६०
चाइना    दोस्रो     ९८,५१०
साउथ कोरिया    तेस्रो     ७५,०६५
क्यानडा    चौथो    २९६९७
जापान    पाँचौं    २९२६४
ताइवान    छैटौं       २८०६५
मेक्सिको    सातौं    १४,८५०
टर्की    आठौं      १३,२६३
भियतनाम    नवौं    १२,८२३
साउदी अरेबिया    दसौं    १२,६६१
नेपाल    एघारौं    ११,५८१
जर्मनी    बाह्रौं     ९,६७९
ब्राजिल    तेह्रौं    ८७६७
थाइल्यान्ड    चौधौं    ८,७३६
युके    पन्ध्रौं    ८,७०१

अमेरिकामा नपाली विद्यार्थीहरुको प्राथमिकतामा परेका विषयहरु
फिजिकल एन्ड लाइफ साइन्स(Physics /Chemistry)२१    प्रतिशत
बिजनेस मेनेजमेन्ट    ९  प्रतिशत
इन्जिनियरिङ    १८ प्रतिशत
सोसल साइन्स    ९ प्रतिशत
म्याथमेटिक्स एन्ड कम्प्युटर साइन्स    ८ प्रतिशत
हेल्थ प्रोफेसन्स     ५ प्रतिशत
फाइन एन्ड अप्लाइड आर्टस्    ५ प्रतिशत
इन्टेन्सिभ इङ्लिस ल्याङ्गवेज     ४ प्रतिशत
मानबिकी    ३ प्रतिशत
शिक्षा    ३ प्रतिशत
कृषि    १ प्रतिशत
बाँकी मिश्रति विषयहरु नेपाली विद्यार्थीहरुको रोजाइको क्षेत्र हो । दिन-प्रतिदिन उच्च शिक्षा हासिल गर्न विद्यार्थीको रुपमा आउनेको संख्या बढ्दै गएको परि प्रे क्ष्यमा सबैको एउटै स्वर छ- नेपालमा राजनीतिक स्थिरता भएन ।
 अमेरिकाको व्यस्त शहर न्युयोर्कमा नेपाली महिलाहरुको एउटा समूह मिलेर खोलेको ’अधिकार’ नामक सामाजिक संस्थाकी कार्यकारिणी निर्देशक काठमाडौंकी लुना रञ्जित प्रिन्सटन युनिभर्सिटीबाट पब्लिक पोलिसीमा मास्टर्स गरेपछि विदेशमै बसे पनि नेपालीकै सुखदुःखका लागि काम गर्ने प्रण गर्दै कम्मर कसेर लागिन् । सुरुमा नेपालबाट विद्यार्थी भएर अमेरिका आउँदा लुनालाई पनि नेपालमा नै फर्केर काम गर्ने विचार थियो तर जहाँ बस्यो त्यो नै आफ्नो ठाउँ भनेजस्तो झ्वाट्ट अमेरिका छोडेर जान नसक्नुका कारण उनको इच्छा र पढाइअनुसारको नेपालको परिवेश नहुनु र अस्थिर राजनीतिक वातावरणलाई नै दोष दिन्छिन् । तर पनि अरुले जस्तो उनले लाखौंलाख डलर आर्जन गर्न सक्ने अमेरिकी कम्पनीको ढोका ढकढकाउन जान सक्थिन् होला, तर लुनालाई परदेशमा बसे पनि आफ्नै नेपालीको घाउ सुमसुम्याउन मन लागेको बताउँछिन् ।
त्यसैगरी फेयर माउन्ट स्टेट युनिभर्सिटीमा नर्सिङ पढिरहेको काठमाडौं तीनकुनेको विवेक जोशी भन्छन्- अमेरिकाको पढाइ वैज्ञानिक प्रकृतिको छ, नेपालमा नै राम्रो पढ्ने विद्यार्थीलाई यहाँ सजिलो छ, तर स्टाटस मेन्टन गरेर खर्च धान्दै पढ्न चाहिँ यति सजिलो छैन तर जे भए पनि पढाइसकेपछि अमेरिका नै बस्ने हो, नेपाल त घुम्न मात्र जानुपर्दछ । विवेकको मात्र होइन टुड्रो कलेजमा पढ्दै गरेकी काठमाडौं लालदरबारकी सिर्जना खनालको पनि त्यही भनाइ छ । सुरुमा अमेरिका आउँदा पढाइसकेपछि नेपालमा नै राम्रो ठाउँमा काम गर्ने विचार थियो तर अब ग्राजुएट हुनुअगाडि नै नेपालको राजनीतिक अवस्थाका कारण आफ्नो करियर नेपालमा भन्दा यतै राम्रो होलाजस्तो लाग्यो । आफ्नो देश त नेपाल नै हो, तर हाललाई मेरो कर्मभूमी अमेरिका नै हो ।
सायद विवेक र सिर्जनाले भनेजस्तै भएर होला बनेपा पुर्ख्यौली घर भएका सञ्जय श्रेष्ठ हाल लाजार्ड क्यापिटल मार्केटका मेनेजिङ डाइरेक्टर हुन्, जो अमेरिकामा वैकल्पिक ऊर्जामा लगानीसम्बन्धी विश्लेषण गर्न माहिर छन्, उनलाई पनि फर्कन मन छैन नेपाल । दिनमा १८ घण्टा लोडसेडिङ गर्नुपर्ने देशका नागरिक अमेरिकामा वैकल्पिक ऊर्जामा लगानीका सम्भावनासम्बन्धी विज्ञका रुपमा काम गर्दछन्, उनको पनि हाललाई नेपाल फर्कने सम्भावना कम देखिन्छ । त्यति मात्र कहाँ हो र झन्डै २०० को हाराहारी नेपाली पीएचडीहरु अमेरिकाका विभिन्न कलेज र युनिभर्सिटीलगायतका विभिन्न संकायमा कार्यरत छन्, ती सबैको कर्मभूमी अमेरिका भइसकेको छ ।
आफ्नो पढाइ सकेर संस्थागत र व्यवस्थित भइसकेकाहरुका लागि अमेरिका कर्मभूमी भएको स्वाभाविक लागे पनि काठमाडौं बानेश्वरको हृवाइट हाउस कलेजका शिक्षक तथा कम्प्युटर इन्जिनियर गौरव कार्कीले युनिभर्सिरटी अफ सेन्टर ओक्लोहामाबाट एप्लाइड म्याथमेटिक्स र कम्प्युटर साइन्समा मास्टर्स सकेपछि करिब एक हजार ठाउँमा जागिरका लागि दरखास्त दिइसकेको उनी बताउँछन् । तर, अमेरिकाप्रति उनी आशावादी छन् र पीएचडी गर्ने सोचमा पनि छन् तर नेपालको यही अवस्था रहने हो भने उनी पनि अमेरिकालाई कर्मभूमी बनाउन लागिसकेको बताउँछन् |अधिकांश नेपाली विद्यार्थीहरु र विद्यार्थी जीवन पार गरी व्यावसायिक बनेकोहरुले देशको परिस्थितिका कारण अमेरिकालाई कर्मभूमी बनाउन बाध्य भएको बताइरहँदा बलस्टेट युनिभर्सिटी इन्डियानामा जेरोन्टोलोजीमा मास्टर्स गर्दै गरेकी नीता ढकाल भन्छिन्- ’यहाँ त ज्ञान आर्जन गर्ने मात्र हो सेवा त आफ्नै देशमा गर्ने हो ।’ त्यसै गरी लगौडिया कम्युनिटी कलेज न्युयोर्कमा पढ्दै गरेका विजय आचार्य भन्छन्- ’अमेरिका मेरो लागि अवसरको भूमी मात्र हो, मेरो सपना अमेरिका होइन, मेरो बाबाको नेपालको व्यापार नै मेरो सपना !